در گفتار پیوسته، کلمات به صورت های گوناگونی تلفظ می شوند. وجود تنوعات تلفظی ایجاب می نماید واژگان سیستم بازشناسی گفتار پیوسته، حاوی گونه های مختلف تلفظی کلمات باشد. از این طریق می توان درصد دقت بازشناسی کلمات را افزایش داد. در این مقاله برآنیم روشی خودکار جهت تولید گونه های تلفظی کلمات ارایه نماییم. در این روش قواعد تلفظی از طریق مقایسه نسخه های همردیف سازی شده دنباله واجی مرجع کلمه و دنباله واجی بازشناسی شده از سیگنال گفتار، یادگیری می شوند. علاوه بر این، تعدادی قاعده که بر اساس دانش و اطلاعات آواشناسی زبان فارسی ایجاد شده، جهت تکمیل قواعد قبلی، به آنها اضافه می شوند. متعاقبا بعد از هرس آماری قواعد یادگیری شده، با اعمال آنها به دنباله واجی مرجع کلمات به تولید گونه های تلفظی آنها پرداخته می شود. این شیوه نسبت به روش اضافه نمودن دستی گونه های تلفظی کلمات، بر اساس اطلاعات آواشناسی، برتری دارد، چرا که در این روش گونه های تلفظی با توجه به خطاهای سیستم بازشناسی آواها به همراه احتمالات وقوع آنها و به صورت خودکار تولید می گردند. این روش با استفاده از دادگان گفتاری "فارس دات بزرگ"، پیاده سازی گردید و به کارگیری آن در تولید واژگان سیستم "شنوا" که یک سیستم بازشناسی گفتار پیوسته فارسی است، %3.47 افزایش درصد دقت بازشناسی کلمات را حاصل نمود.

میشل فوکو اندیشمندی است که نمی توان به راحتی او را در مقوله ای مشخص و متمایز قرار داد. او پیوسته در حال جدال با گفتار، و در جستجوی زبانی است که آن زبان، زبان عقلِ تفاوت گذار و سلطه گر نباشد. او خواهان زبانی که دیگری بتواند از طریق آن به سخن درآید. به عقیده او زبان علوم اجتماعی و روش های آن زبان عقل سلطه گر است. او در عوض شکلی از شناخت را مطرح می کند که هدفش متوجه بازسازی جهان بیرون نیست، بلکه می خواهد مفروضات ما را درباره این جهان آشکار کند. او بدیل روش شناختی خود را در قالب روش دیرینه شناسی و تبارشناسی مطرح می کند. دیرینه شناسی روشی است متاثر از ساختارگرایی فرانسوی و تبارشناسی متاثر از آثار نیچه. دیرینه شناسی شیوه تحلیل تاریخی نظام های فکری یا گفتار است و تبارشناسی درباره قواعد این گفتار بحث می کند. این که در گفتار چه چیزی را می توان گفت و چه چیزی را نمی توان. کدام گزاره درست و کدام غلط است. کدام باید سرکوب شود و کدام نباید!

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

ادبیّات تطبیقی اصیل، پژواک اندیشه های پاک پژوهشگرانی است که در جستجوی «پیوند» و «تعامل» فکری-فرهنگی با دیگر ملّت ها و تمدّن ها هستند؛ تاریخ این دانش نوین در سرزمین ما با فرازها و فرودهای گوناگونی همراه بوده است؛ اما آن گونه که متخصّصان این رشته در آرزو و جستجوی آن بوده اند به سرمنزل مقصود نرسیده است و به سخن شاعر: «گاهی نمی شود که نمی شود که نمی شود. ». . .

یکی از راه های آشنایی با فرهنگ و ادبیّات دیگر ملّت ها، بهره گیری از کارکردهای استراتژیک ترجمه است؛ ترجمه، ابزار شاخصی برای تأثیرپذیری و تأثیرگذاری؛ و به تعبیری، پل استواری برای تعامل و داد و ستد فرهنگی با دیگر ملّت هاست. ترجمة کلیله و دمنه و هزار و یک شب، رباعیات خیام و. . . گواهی روشن بر این ادّعاست...

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

ایرانیان در عرصه ادبیات صوفیانه و عرفانی، یگانه روزگار هستند؛ این افتخار معنوی نه از روی اغراق و تعصب، بلکه به اعتراف همگان، تنها زیبنده و شایسته پارسیان است؛ اما این میراث معنوی شکوه مند، باوجود تلاش های برخی از اندیشمندان و خاورشناسان، آن گونه که شایسته است، جایگاه خود را در صحنه ادبیات جهانی تثبیت نکرده است. به نظر می رسد، افزون بر ترجمه این آثار به زبان های دیگر، یکی از ابزارهای لازم برای معرفی این گونه ادبی، دانش ادبیات تطبیقی است؛ این دانش می تواند با بررسی تاثیر و تاثر متقابل در آثار صوفیان و عارفان مسلمان با دیگر فرهنگ ها و ملت ها، تحلیل زمینه های پیدایش و بررسی و جریان های فرهنگی، مذهبی، سیاسی و اجتماعی حاکم بر این آثار، جایگاه مطالعات میان رشته ای در این حوزه و. . . کمک شایسته ای به معرفی ادبیات صوفیانه و عارفانه بنماید. نشریه کاوش نامه، آمادگی خود را برای انجام چنین ماموریت فرهنگی ای اعلام می نماید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.